"ชีวิตคือการทำงาน..." ใครไม่รู้เหมือนกันว่าไว้ "งาน" ในที่นี้หมายถึงอะไรหรือ การใช้ชีวิตเป็น "มนุษย์เงินเดือน" หรือไม่? ถ้าใช่ แสดงว่าเราได้ใช้ชีวิตมาแปดปีกว่าแล้วซินะ ตลอดแปดปีที่ต้องถูกบ่วงเวลารัด แม้ว่าการงานอาชีพจะแตกต่างจากชาวบ้าน ที่ไม่ต้องตอกบัตรหรือมี office hour วันนี้อาจออกจากบ้านสิบโมงเช้า บางวันก็เที่ยง กลับบ้านก็ตอนสองทุ่มหรือไม่ก็สองยาม... ตกต้องเป็นทาสของเวลาเช่นกัน ซ้ำร้ายไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป สู้คนทำงานเก้าโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็นเป็นเวลาไม่ได้
ชีวิตจึงถูกพันธนาการด้วยเวลา... อย่างหลีกหนีไม่ได้เลย
อีกราว 24 ชั่วโมง จะหมดโซ่ตรวนเวลา เหมือนจะดีใจ แต่ก็เคว้งคว้างลึก ๆ รู้สึกอาลัยอาวรณ์กับสิ่งที่เดินจากมา ก็เราตัดสินใจของเราเองใช่ไหม? ทำไมเกิดความรู้สึกเช่นนี้ได้? หรือว่านี่คือธรรมชาติของ "ทาสที่ปล่อยไม่ไป" อันเป็นสารัตถะของคนเรา นั่นสินะ... แปดปีกว่าแล้วที่ไม่เคยรู้สึกว่า วันนี้เราไม่ต้องออกจากบ้านก็ได้ ไม่มีงานที่รอให้เราไปจัดการ เราสามารถอยู่บ้านได้จนบ่าย เย็น ค่ำ แล้วก็เข้านอน เราจะใช้ชีวิตอย่างไรดี
นั่งปล่อยลมหายใจคละเคล้าไอฝนไปเรื่อยเฉื่อย... อย่างนั้นหรือ
ใครสักคนบอกว่า "ชีวิตคือการทำงาน..." แล้วเราละ กำลังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า... อีกไม่กี่ชั่วโมงคงบอกได้...
edit @ 2005/07/11 14:29:31
ชีวิตจึงถูกพันธนาการด้วยเวลา... อย่างหลีกหนีไม่ได้เลย
อีกราว 24 ชั่วโมง จะหมดโซ่ตรวนเวลา เหมือนจะดีใจ แต่ก็เคว้งคว้างลึก ๆ รู้สึกอาลัยอาวรณ์กับสิ่งที่เดินจากมา ก็เราตัดสินใจของเราเองใช่ไหม? ทำไมเกิดความรู้สึกเช่นนี้ได้? หรือว่านี่คือธรรมชาติของ "ทาสที่ปล่อยไม่ไป" อันเป็นสารัตถะของคนเรา นั่นสินะ... แปดปีกว่าแล้วที่ไม่เคยรู้สึกว่า วันนี้เราไม่ต้องออกจากบ้านก็ได้ ไม่มีงานที่รอให้เราไปจัดการ เราสามารถอยู่บ้านได้จนบ่าย เย็น ค่ำ แล้วก็เข้านอน เราจะใช้ชีวิตอย่างไรดี
นั่งปล่อยลมหายใจคละเคล้าไอฝนไปเรื่อยเฉื่อย... อย่างนั้นหรือ
ใครสักคนบอกว่า "ชีวิตคือการทำงาน..." แล้วเราละ กำลังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า... อีกไม่กี่ชั่วโมงคงบอกได้...
edit @ 2005/07/11 14:29:31
