สักสัปดาห์ที่แล้วมา ปวดหัวเรื่องยุ่งมักมัก... เพราะอยู่บ้านตอนกลางวันเพียงคนเดียว บรรดายุงตัวน้อยไม่รู้มาจากไหนเป็นสิบ แห่มาตอมเรา (ก็เป็นเหยื่อคนเดียวนี่หว่า) ยุงลายเสียด้วยน่ากลัวจัง ต้องจัดการ... แต่ทว่า...(ช้าก่อน)
พอดีได้อ่านลิงค์เกี่ยวกับยุง...
เรื่องสงสัยเกี่ยวกับยุง จากบล๊อกของคุณหน่อยร้านสปีดเน็ท ข้างศาลาว่าการ กทม.
น่าสนใจขอเอามาแพร่อีกต่อหนึ่ง
กลับเข้าเรื่องยุงที่บ้านต่อ... คิดได้ก็ต้องทำ จัดการมันเสียให้สิ้นซาก เกาะที่หน้าแข้ง เอามือฟาดเพี้ยะ... ไม่โดน ที่หัวเข่าอีกเพี้ยะ... ไม่โดนอีก ลุกจากเก้าอี้พร้อมกางแขนสองข้าง เดินไล่ล่าจะต้องตบมันให้ตายคามือ (ซาดิสม์จังโว้ย) เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ และอีกหลาย ๆ เพี้ยะ ... ไม่โดนสักตัว ใช้ความพยายามราวแปดวันถึงจะสำเร็จ ฆ่ายุงตัวแรกได้สมใจเพชรฆาต
เกิดอะไรขึ้นกับข้าพเจ้าเนี่ยะ... ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย... (เป็นคนทำบาปขึ้นมาตลอดนี่)
คิดอยู่นานสองนาน... เออ... ท่าทางสมองในส่วนที่ใช้ในการกะระยะทางเกิดความผิดพลาด หรือไม่ก็ส่วนที่สั่งการไปยังฝ่ามือเกิดความบกพร่อง ทำให้การใช้มือไม่ประสานกับการใช้สายตา เลยตบยุงไม่สำเร็จ สงสัยเราจะแก่แล้วจริง ๆ ฮือ ฮือ ... เรื่องมันเศร้า : (
การตบยุงจึงเป็น aged-indicator บ่งชี้ว่า ที่แท้เรากะลังเปิดประตูเข้าสู่วัยทองเสียแล้ว... อุอุ
