text never die!!!

ลมหนาวพัดจู่โจมเข้ามาทางหน้าต่างห้อง ห้องชั้นบนสุดของตึกแถวริมถนนสายจอแจ ลมพาความเย็นก่อกวนอารมณ์โหยหาพาชวนให้คิด รำลึงถึงบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้ที่เคยอาศัยยามเด็ก เรือนกล้วยไม้เล็ก ๆ กับแปลงผักปลูกไว้ข้างกัน นับแต่พอเริ่มจำความได้ ชีวิตก็เริ่มต้นในวันหนาวเสียแล้ว ไอยะเยือกรุนแรงเข้าลามเลียเนื้อตัว อาศัยเสื้อหนาวพอสู้จะให้ไออุ่น แต่ก็ยังสวมทับด้วยอุ่นไอของใครคนหนึ่ง โอบรัดคุ้มครองอุ่นใจ.